1924 Teşkilat-i Esasiye Kanunu

20 Nisan 1924'te kabul edilen Teşkilat-ı Esasiye Kanunu, 29 Ekim 1923'te ilan edilen Cumhuriyet'in idari ve hukuki yapısını sağlamlaştırmak amacıyla hazırlanmıştır. Önceki, 1921 tarihli Teşkilat-ı Esasiye Kanunu'nun Kurtuluş Savaşı koşullarında kısa ve özet bir metin olmasının aksine, 1924 Anayasası daha kapsamlı bir düzenlemeydi. Bu yeni anayasa, devletin şeklinin 'Cumhuriyet' olduğunu açıkça belirtmiş, ulusal egemenlik ilkesini pekiştirmiş ve yasama, yürütme, yargı organlarının işleyişini detaylandırmıştır. Vatandaşların temel hak ve özgürlüklerine de yer veren kanun, dönemin şartlarına göre modern bir çerçeve sunmuştur. Özellikle devletin resmi dininin İslam olduğu maddesi 1928'de kaldırılmış, laiklik ilkesi ise 1937'de anayasaya dahil edilmiştir. Türkiye'nin uzun yıllar temel hukuk metni olarak görev yapan bu anayasa, sonraki anayasalara zemin hazırlayan kritik bir adımdır.